İpek…
İkinci sınıfımızdan şirin mi şirin bir öğrenci. Ona “İpek böceği” diye takılıyorum, çok hoşuna gidiyor.
O gün öğlen, menüde ıspanak vardı. Ben çok severim.
Yemekhaneden içeri girdiğimde dikkatimi bir şey çekti: Çocukların neredeyse hiçbiri ıspanak almamıştı. Yemekhane görevlisine takıldım:
“— Kimseye ıspanak satamadın mı?”
Gülerek cevap verdi:
“— Sorma hocam ya, bugün kimseye satamadım.”
Yemeğimi alıp bir masaya oturdum. Tam o sırada İpek geldi, tam karşıma oturdu. Bir baktım, tabağında ıspanak var. Gördüğüm kadarıyla da, o gün ıspanak alan tek öğrenciydi. Gülümseyerek sordum:
“— Aferin İpek böceği, ıspanak almışsın. Çok mu seviyorsun?”
“Evet” dedi başını sallayarak. Ama sonra sağ elinin işaret parmağını bana doğru sallayarak itiraz etti:
“— Evet, ama ıspanak değil o!”
Şaşırdım:
“— Ya ne ıspanak değilse?”
Kolunu bükerek kaslarını gösterir gibi yaptı:
“— Temel Reis çorbası!”
Sonra plastik kaşığını Temel Reis çorbasına daldırarak iştahla ağzına götürdü. Arkama yaslandım, gülümseyerek İpek’in yiyişini seyrettim.
Belki de mesele ıspanak değil, onu nasıl gördüğümüzdü.
“Bazen en sevmediğimiz şeyler, farklı bir gözle bakınca en sevdiğimiz şeyler olabiliyormuş demek ki,” diye geçirdim aklımdan.
23.03.2026, Pazartesi
Gülyalı Merkez İlkokulu
