Kar tatili oldu, ama herkese değil.
Taşımayla gelen öğrencilere tatil. Merkezdekilerle ders devam. Müdür, akşamdan okul grubuna gayet açık bir mesaj yazmış. Açık derken… Biz öyle sanıyoruz.
Sabah okula gittim. Hava soğuk, öğretmenler görev başında. Derse giriş saati yaklaştı. Bu esnada bir eksik fark ettik: Hayrullah hoca yok.
Normalde bizden önce gelen adam. İçimize bir kurt düştü: “Acaba bir şey mi oldu?”
Aradım.
“Sen mesajı okumadın mı?” dedi.
“Okudum mübarek. Sen okumadın mı?”
“Başını okudum. Tatil kelimesini görünce gerisini okumadım.”
“İyi etmişsin, aferin.” dedim.
Bir de üstüne soruyor:
“Sen neredesin?”
“Nerede olacağım, okuldayım.”
Bana inanmıyor. Şaka yaptığımı düşünüyor. Telefondan öğretmenler odasındaki öğretmenlerin sesini dinletmesek ikna olmayacak. Adam tatil psikolojisine girmiş bir kere.
Konuşmalarımıza kulak misafiri olan müdür yardımcısı, eğitim sisteminin o günkü özetini yapıyor sanki:
“Bundan sonra ne velilere ne de öğrencilere laf etmek yok arkadaşlar, öğretmeni okuduğunu anlamazsa.”
Haklı.
Gülüşüyoruz.
Olayı sonradan öğrenen müdürün yorumu ise daha derin:
“Veli grubuna, belki mesajı anlamazlar diye bir de açıklama mesajı yazdım. Ama öğretmenler grubuna aynı açıklamayı yazma gereği duymadım. Ne bileyim, onlar öğretmen, anlar dediydim.”
İnsanın en çok güldüğü yer bazen en çok düşündüren yerdir.
Biz gülüşmelerle derse kalkacakken öğretmenler odasının kapısı aralandı. Fidan Hanım’ın bir velisi başını uzattı:
“Hocam sınıfta kimse yok, sadece tek öğrenci var, napıcaz?”
Fidan Hanım hiç tereddüt etmeden dedi ki:
“Ben onunla birazdan üniversite sınavına hazırlık çalışmaları yapacağım.”
Veli başını salladı:
“Tamam.”
Ve gitti.
Burada küçük bir ayrıntıya dikkatinizi çekmek isterim:
Biz ilkokuluz.
Hülâsası:
Kar tatili bazen sadece karla ilgili değildir. Bazen bir kelimeyi görüp gerisini okumamakla da ilgilidir.
Ve bazen de bir ilkokul sınıfında üniversite hayali kurduracak kadar ciddi, ama buna gülecek kadar güzel bir meslek yaptığınızı hatırlatır.
14.02.2026, Çarşamba
Gülyalı Merkez İlkokulu
