Her gün son dersimiz Beden Eğitimi dersi. Bütün öğrenciler gibi benim öğrencilerim de bu dersi çok seviyorlar. Ben de bu sevgilerini bildiğimden, şantaj yapıyorum onlara ve sessizliği sağlamak üzere silah olarak kullanıyorum.
Zil çaldı, 5. derse girmek üzere öğretmenler odasından çıktım. Sınıfın kapısına geldiğimde şaşırdım, zira içerden “çıt” ses gelmiyordu. O kadar ki, “Yoksa bunlar bir yere mi tüydüler?” diye düşünerek güldüm. Kapıyı açıp içeri girdiğimde şaşkınlığım daha da arttı: Herkes yerindeydi ama o kadar sessizdiler ki, beni görünce aynı sessizlikle ayağa kalktılar.
Sordum: “Beden eğitimine çıkmak için mi bu kadar sessizsiniz?” “Eveeet!” dediler koro halinde.
Birisi sözcüleri oldu:
“Çıkabilir miyiz peki?”
“Hayııır!” dedim ben de onlar gibi uzatarak. Uğradıkları hayal kırıklığını Kıvırcık Ömer dillendirdi Poyraz’a dönerek:
“Tüh be, yemedi kanka.”
Poyraz ayağa kalktı, sınıfa konuşurken boğaz damarları şişiyordu:
“Arkadaşlar, pes etmek yok, denemeye devam. Bir gün mutlaka yiicek.”
Zamane çocukları bunlar, zamane.
25.12.2023, Pazartesi
1/A Sınıfı
Gülyalı Merkez İlkokulu
Gülyalı, Ordu
