Poyraz benim elim ayağım. Öğrenci zili ile öğretmen zili arasındaki zaman diliminde, yani ben derse girene kadar, sınıfı çeşitli oyunlarla oyalayıp susturmayı başarıyor. Bir nevi sınıfın doğal lideri Poyraz. Pardon, Poylaz!
Neden mi Poylaz? Çünkü Poyraz’ın alamet-i farikası “r” harfi ile olan büyük mücadelesi. Ama mecazi anlamda değil ha, gerçek anlamda bir mücadele. Çünkü, “r” harfini söyleyemiyor Poyraz, onun yerine hep “l” harfini kullanıyor. Bunun da farkında ve üstesinden gelmek için gerçekten büyük bir mücadele veriyor. Ha, bir de “ş” harfi var sıkıntı yaratan, ona da “s” diyor ama “r” harfi kadar kulak tırmalamıyor konuşurken.
Bugün bir oyun bulmuş, onu oynatıyor: Sınıfın lambalarını yakınca çocuklar konuşuyor, lambaları kapatınca susup hareketsiz kalıyorlar. Donuyorlarmış, Poyraz öyle dedi. “Gece-gündüz oyunu” gibi.
Derse girdim, “Oyun oynuyolduk,” dedi Poyraz ve bana oyununu anlattı. “Tamam,” dedim ben de, masama hareketlendim. Baktım içerisi yeterince aydınlık, kapalı olan ışıkları da açmadan derse geçtim. Bir müddet devam ettikten sonra farkına vardım ki çocuklar öyle dinliyorlar, hiç hareket yok. Şaşırdım. “Ne oldu size böyle?” diye sordum. Sorumu Poyraz cevapladı:
“Öğletmenim ısıklalı aç, çocuklal donup kaldılal.” Anladım ki oyunu bitirmemişler. Işıkları açtım, çözüldüler. Tabi bu çözülme pek de iyi olmadı, hemen sınıf hareketlenmeye başladı. “Keşke çözmeseydim,” dedim, güldüm. Konuşmalar uğultuya dönüşünce gözlüğümün üzerinden dik dik bakarak sert çıktım:
“Şişşşşt, gürültü etmeyin bakiim!”
Bu çıkışıma Poyraz bir öneriyle destek oldu:
“Öğletmenim ısıklalı kapat, ısıklalı. O zaman susuyollal.”
29.02.2024, Perşembe
1/A Sınıfı
Gülyalı Merkez İlkokulu
